Przeglądasz: Styl vintage

Starocie to nie vintage, a vintage to nie retro, chociaż tu znajdziecie wszystko na temat dwóch ostatnich. :) Wyjaśnijmy jednak dla zasady: gdzie leży różnica? Retro oznacza „wstecz” (retrospektywny) i odnosi się do rzeczy (głównie ciuchów z lat 50., lat 60., lat 70. i lat 80.) wykonanych dziś, lecz nawiązujących do przeszłości, podczas gdy vintage (słowo zapożyczone z branży winiarskiej, oznaczające winobranie) to posługiwanie się oryginalnymi elementami z minionych epok. Styl vintage w modzie polega więc na noszeniu dawnych (i dawniej wykonanych – przynajmniej 20 lat temu) ciuchów, także na łączeniu stylów typowych dla różnych stuleci. Vintage, niewłaściwie używane na przemian z retro, ma też zastosowanie w muzyce, sztuce (np. plakaciści) i chyba najpowszechniejsze w wystroju wnętrz. Retro jest trochę bardziej kiczowate, ponieważ oznacza tylko imitowanie starych trendów. W innych krajach, np. Anglii, wywołuje mniej łaskawe skojarzenia – z czymś przestarzałym, niemodnym. Co innego vintage! To bardzo szlachetny przymiotnik. :) U nas retro często kojarzy się z powrotem do czasów PRL, którymi inspirują się szczególnie młodzi artyści zajmujący się odnawianiem staroci.

Podsumujmy: vintage to skrawki przeszłości, które pozostały modne do dziś, retro to „dziś” nie zawsze gustownie naśladujące przeszłość.

O czym jeszcze w tym rozdziale? Moda i meble w stylu vintage, nawiązujące do vintage wydarzenia (targi, festiwale), a także trendy-second-handy.